E përlotur, e vërtetë, me një shqipe të mirë disi në gjuhën e familjes, por që edhe pse e lindur dhe e rritur në Francë, e pritshme që mbesa e Ismail Kadaresë të ishte e tillë.
Ajo tregoi me një sinqeritet të bukur të dielat me gjyshin e saj, habinë me madhështinë e tij sepse me të ai kishte qenë veçanërisht gjyshi, edhe pse siç tha ajo “me ato turinj, por që qeshte ndonjëherë” dhe i linte nipin e mbesën të ishin të lirë.
Rrëfimi i Doruntinës, ishtë më i bukuri dhe ndoshta i vetmi i ditës që na bëri për vete.