Array

Kuptimi i Marrëveshjes mbi Asociacionin?

Must Read

Memorandumi nuk do të ndikojë në negociatat?Holshtajn: Bullgaria t’i zgjidhë çështjet në mënyrë bilaterale

https://youtu.be/bpuDiX-k1bM Presioni i Bullgarisë përmes memorandumit deri te vendet anëtare të BE-së...

Ministri me premtime të njëjta, “Programi për ambient jetësor i mirë vetëm në letër”

https://youtu.be/2m6zRZ0jE5w Për ndotjen, shpëtimin e ambientit jetësor dhe ekologjinë e cila çdo...
- Advertisement -

Republika e Kosovës është e ndërtuar mbi parime të një demokracie kushtetuese, duke reflektuar kështu një model thellësisht Evropian të një shteti multietnik dhe një shteti ku legjitimiteti qeverisës buron nga qytetarët (e barabartë, pa-dallim). Marrëdhëniet ndërmjet etnive në një demokraci kushtetuese ndërtohen në dritën e parimeve ku institucionet qëndrojnë mbi ndasitë etnike, dhe ato nuk përfaqësojnë apo reflektojnë vlera etnikisht të veçuara. Në këtë kuptim, Marrëveshja e 25 Gushtit 2015 në mes të Kosovës dhe Serbisë në lidhje me themelimin e Asociacionit të Komunave Serbe bie ndesh me shumë parime kushtetuese të Republikës së Kosovës dhe vizionit Evropian të shtet-ndërtimit të saj. Grupi për Studime Juridike dhe Politike vlerëson që Marrëveshja mbi Asociacionin prek në esencë çështje të rëndësisë strukturore të vet natyrës së shtetit të Kosovës dhe vlerave të saj multietnike, dhe atë si vijon.

I. Sa i takon shkatërrimit të karakterit themelor të shtetit të Kosovës, multietnicitetit:
Marrëveshja mbi Asociacionin përcakton një portret qartësisht monoetnik për Asociacionin, dhe atë në kuptimin e këtyre premisave:

- Advertisement -

1) Neni 9 e vesh Asociacionin me mandatin e përfaqësimit ekskluziv të komunitetit etnik serb, gjë që shkon në kundërshtim të hapur me modelin multietnik të përcaktuar me kushtetutë;

2) Në Nenin 1, Asociacioni jo vetëm në definimin qëllimor të tij, por edhe në kriterin për anëtarësim në të, përcakton kriterin etnik si parakusht për anëtarësim në të. Pavarësisht që komunat tjera mund të aplikojnë për tu anëtarësuar, në një procedurë anëtarësimi ku çdo gjë vendoset nga komunat themeluese, qëllimi i Asociacionit mbetet mandati i monopolizuar i përfaqësimit të interesit të komunitetit Serb në Kosovë.

- Advertisement -

3) Neni 17d e shndërron Asociacionin në një organizatë buxhetore të Republikës së Serbisë, duke e mohuar kështu ‘sovranitetin buxhetor’ të Republikës së Kosovës;

Një model i tillë plotësisht monoetnik i Asociacionit jo vetëm që shkel parimin fundamental kushtetues të Kosovës si një sistem qeverisës i ndërtuar mbi një bazë të qytetarëve dhe jo etnive, por gjithashtu shkel edhe standardin e vendosur nga Gjykata Evropiane për të Drejtat e Njeriut në rastin Sejdic & Finci mbi ndalesën që institucionet publike të ndërtohen mbi premisa etnike, apo që ato të parakushtëzohen nga premisa të tilla. Rasti Sejdic & Finci përbën gjithashtu obligim të brendshëm kushtetues në Kosovës në kuptim të Nenit 53 të kushtetutës.

- Advertisement -

II. Sa i takon kompetencave, përkatësisht gjerësisë së pushtetit publik, të Asociacionit:
Duhet qartësuar që Marrëveshja qëllimshëm së pari i vendos objektivat e Asociacionit, dhe pastaj e vesh Asociacionin me vendimmarrje të gjerë ‘në lidhje me arritjen e objektivave të tij’. Kjo do të thotë që Marrëveshja i lë në diskrecion Asociacionit mënyrën e manifestimit të autoritetit për arritjen e objektivave të saj, një diskrecion që shkon aq larg sa që vet Asociacioni njihet me prerogativën e formatizimit të kompetencave të saj.
Është paradoksale të mendohet që pikat e cekura në Nenin 4 janë referim për kompetencat e Asociacionit. Lexuar në versionin origjinal, Neni 4 qartazi përcakton që Asociacioni do të ketë ‘si objektiva të saj parësore në ushtrimin e funksioneve të saj publike dhe shërbimeve’, duke vazhduar me listën e objektivave konkrete. Prandaj, Asociacionit i është njohur kapaciteti për bartjen e ‘funksioneve publike’ për t’i arritur objektivat kryesore të përcaktuara në Nenin 4. Në këtë kuptim, Neni 4 përbën autorizimin për Asociacionin që të zgjedh mënyrën e zbatimit të autoritetit të tij publik – pra kompetencat e tij – për t’i arritur objektivat e përshkruara aty. Mënyra e manifestimit të autoritetit të Asociacionit në arritjen e objektivave të tij i është lënë në dorë vet Asociacionit, gjë që e zhvendos debatin mbi kompetencat në vendimmarrjen e Asociacionit e jo në Marrëveshjen e 25 Gushtit.
Duhet theksuar gjithashtu që një lexim i kujdesshëm i Marrëveshjes tregon që autorizimet e Asociacionit janë përcaktuar në kuptimin e ‘kufirit minimal të tyre’, dhe zgjerimi i tyre tolerohet qëllimisht nga vet Marrëveshja. Ky nënkuptim vërehet në dy pika të Marrëveshjes:

1) Neni 4 tregon që Asociacionit i janë përshkruar vetëm objektivat e tij kryesore (‘the Associacion/Community will have as its main objectives’…), përcaktim i cili nënkupton që Asociacioni ka autoritet për të ushtruar funksione publike edhe në objektiva tjera shtesë që nuk përshkruhen detajisht në Marrëveshje.

2) Neni 2 i Marrëveshjes shprehimisht përcakton që Marrëveshja i njeh Asociacionit së paku elementet e përcaktuara në të, dhe që lejon mundësinë që i njëjti të ketë edhe më shumë elemente/kompetenca. Në këtë kuptim, Marrëveshja nuk vendos një kufi kulmor/përfundimtar që përcakton se çfarë është maksimumi i autoritetit që Asociacioni mund të bartë. Përkundrazi, Marrëveshja vendos një kufi fundor/themelor që tregon se çfarë është minimumi i pushtetit publik që do ta bartë Asociacioni në kuptim të arritjes së qëllimeve të dhëna sipas nenit 4 të Marrëveshjes. Ky përcaktim, me pak fjalë, nënkupton që Asociacioni mund të bartë autoritet publik shtesë që nuk është i përshkruar në Marrëveshje. Kjo gjë, po aq, shprehimisht përcaktohet me nenin 5 të Marrëveshjes, i cili njeh mundësinë që, në kuptim të realizimit të objektivave të dhëna, Asociacioni mund të merr në posedim kompetenca tjera të transferuara nga institucionet qendrore (Neni 5 i Marrëveshjes, ‘‘..will exercise other additional competences as may be delegated by the central authorizes.’). Lejimi i klauzolës së hapur në Marrëveshje (‘open-ended clause’) e bën atë instrument të hapur për ta shtuar autonominë e Asociacionit, e jo instrument për ta pamundësuar që Asociacioni të mund shkoj përtej Marrëveshjes.

Në këtë kuptim, veçanërisht i rëndësishëm është Neni 11, i cili e vesh Asociacionin me kompetencën për të dërguar pranë gjykatave të rregullta ashtu edhe pranë Gjykatës Kushtetuese çfarëdo akti apo vendimi që cenon pushtetin e tij (‘…affecting the exercise by the Association/Community of its powers…’) të përcaktuar me Statut. Këtu qëndron edhe fshehtësia e faktit të cilën Qeveria e mohon.
Praktikisht, Neni 11 e vesh çdo gjykatë të rregullt, dhe Gjykatën Kushtetuese, me juridiksionin për t’ia garantuar pushtetin e dhënë me Statut Asociacionit. Megjithatë, si mund që Gjykata Kushtetuese të vishet me një detyrim të tillë në kohën kur juridiksioni i saj është materialisht i lidhur vetëm me mbrojtjen e kushtetutshmërisë? Me fjalë tjera, cila kategori/materie e pushtetit kushtetues i njihet si e tillë Asociacionit dhe e cila rrjedhimisht e ‘detyron’ Gjykatën Kushtetuese që të mbroj/kontrolloj atë?! Nëse Neni 11 i jep këtë juridiksion Gjykatës – gjë e cila, megjithatë, do të mund të jepej vetëm me ligj sipas Nenit 113 (10) të Kushtetutës – atëherë, kjo jo konfirmon dy çështje:

1) Që Asociacioni do të bartë pushtet publik të inkorporuar në Kushtetutën e Kosovës, dhe këtë, çuditërisht përmes Statutit të saj, si dhe,

2) Që Asociacioni do të bartë mandatin kushtetues për përfaqësimin e komunitetin etnik serb, jashtë strukturës së pjesëmarrjes dhe përfaqësimit të tyre institucional të përcaktuar me Kushtetutë.

Në këtë kuptim, jo që Asociacioni nuk mund të përkufizohet si organ i thjesht publik, por pushteti i tij me një autorizim të tillë të përcaktuar me Nenin 11 fiton cilësi të materies kushtetuese të mbrojtur edhe me juridiksionin e Gjykatës Kushtetues, juridiksion që në kuptim të Nenit 4 (6) të kushtetutës përfshin vetëm çështjet e karakterit kushtetues dhe asgjë jashtë saj.
Pavarësisht që një gjë e tillë duket seriozisht paradoksale në një shtet të sundimit të ligjit, kjo është e vërteta e interpretimit të tillë, gjë e cila gjithashtu konfirmon karakteristikat kushtetuese të Asociacionit të shpjeguara më sipër.

III. Sa i takon nivelit të autonomisë së Asociacionit:
Marrëveshja mbi Asociacionin përcakton një model të plotë autonom për operimin e Asociacionit dhe kapacitetin e tij institucional. Përpara së të flasim për nivelin dhe llojin e autonomisë që Marrëveshja përcakton, së pari duhet zgjidhur, përsëri, dilemën nëse Asociacioni është organ publik. Mbi këtë, zëshëm, duhet pranuar që argumenti i Qeverisë që Asociacioni nuk është organ publik është plotësisht i pavërtetë. Për të sqaruar, ekzistojnë katër kritere që qartazi përcaktojnë Asociacionin si organ të veshur me tagrin ‘publik/shtetëror’:

1) Është i themeluar me një vendim të Qeverisë juridikisht të obligueshëm, që transferon tagër publik (dekreti mbi themelimin e tij) bazuar në një Marrëveshje ndërkombëtare të ratifikuar në Kuvendin e Kosovës (Neni 1, Marrëveshja e 19 Prillit);

2) Është i veshur me qëllimin dhe përcaktimin për të ushtruar funksione publike në arritjen e qëllimeve të marrëveshjes, bartur kompetencat tjera që mund të transferohen, si dhe të ushtroj pushtet shtetëror autonom që derivon nga objektivat e përcaktuara në Marrëveshje (Neni 4 i Marrëveshjes, ‘delivering public functions and services’, Neni 14 ‘…to co-own companies that provide local services within the scope of the Association/Community…’, si dhe Nenet 5, 8, 9, 10, 11, 12 dhe 13).

3) Në kuptimin organizativ, ka formën e një organi publik, i cili reflektohet edhe në statusin e të punësuarve të tij, personalitetit e tij juridik të brendshëm dhe ndërkombëtar, mënyrës së vendimmarrjes, dhe efektit direkt dhe detyrues të vendimeve të tij jo vetëm ndaj anëtarëve por edhe të gjithë atyre që janë subjekt i objektivave dhe kompetencave të tij; si dhe,

4) Bart statusin e organizatës buxhetore, bile të dyfishtë, një në Republikën e Kosovës dhe tjetrin në Republikën e Serbisë (gjithashtu, Marrëveshja i njeh statusin e organizatës buxhetore sipas përcaktimeve të Ligjit për Auditorin e Përgjithshëm dhe Ligjin mbi Prokurimin Publik, Neni 16 i Marrëveshjes).

Marrëveshja mbi Asociacionin përcakton dy modele, të ndryshme, të garantimit të autonomisë së Asociacionit si organ publik. Së pari, atë kulmor, që bart pushtetin kushtetutëdhënese (pouvoir constituent), dhe së dyti, atë themelor/fundor, që garanton autonominë e plotë ndaj institucioneve kushtetuese (pra, ndërton një nivel paralel vertikal të pushtetit).
Së pari, që të përcaktojmë shkallën e autonomisë (kulmore) së Asociacionit duhet të vlerësojmë nëse Marrëveshja për Asociacionin përcakton kontrollin e pushtetit që ai bartë. Që të përgjigjemi në këtë të fundit fillimisht duhet sqaruar nëse sipas sistemit tonë kushtetues ka ndonjë institucion të vetëm i cili nuk është i kontrollueshëm në nivelin kulmor dhe që të mund edhe të shuhet? Përgjigjja është shumë e thjeshtë: asnjë institucion publik/shtetëror nuk bart kapacitet të një regjimi të vet-mbajtshëm dhe të pasuprimueshëm, përveç institucionit që bartë pushtetin kushtetutdhënëse (pouvoir constituent). Vetëm Kuvendi i Kosovës, në kapacitetin e tij kushtetutdhënës, siç është pranuar edhe në Opinionin e GjND-s, bart një kapacitet të tillë, Megjithatë, Marrëveshja mbi Asociacionin një cilësi të tillë ia njeh, përkatësisht bartë, edhe Asociacionit të Komunave Serbe (‘derivative pouvoir constituent) duke e përcaktuar që ky i fundit, përkundrejt veprimtarisë së tij mund të suprimohet/shuhet vetëm me vendimin e saj (Neni 19 mbi shuarjen e Asociacionit).
Së dyti, për të sqaruar tutje çështjen e autonomisë, duhet identifikuar se çfarë është kompetenca përfundimtare e Qeverisë, p.sh. ndaj një Komune në Kosovës që është e papërgjegjshme ndaj rendit kushtetues të Republikë? Neni 64 i Ligjit mbi Vetëqeverisjen Lokale i jep kompetencën Qeverisë për shkarkimin e kryetarit të saj. Por, a ekziston një kompetencë e tillë përballë Asociacionit? Marrëveshja e nënshkruar Asociacionin e njeh si organ plotësisht autonom dhe të parevokueshëm (‘irrevocable’) si në kuptimin e statusit të tij publik ashtu edhe në kuptim të bartësve të tij, që është dëshmia mbi faktin që Marrëveshja në fjalë i ka njohur karakteristika kushtetutdhënëse Asociacionit. Pra, Asociacioni me këtë përshkrim juridik gëzon jo vetëm autonomi në kuptim të autorizimeve dhe funksionimit të saj, por edhe kategori të tillë të autonomisë përfundimtare dhe të parevokueshme, nga ndonjë organ tjetër kushtetues në Republikën e Kosovës. Përderisa themelimi i tij varet nga dekreti i Qeverisë së Kosovës, shuarja e tij, si mjet kontrolli normal kushtetues dhe administrativë, është kompetence e vet Asociacionit, pra vullnetit të brendshëm të tij, të ngjashëm me karakteristikat kushtetutëdhënëse të Kuvendit të Kosovës (në kuptimin e pouvoir constituent).
Së treti, në kuptim të karakteristikave autonome të tij si organ publik, Marrëveshja vendos një linjë horizontale – e jo vertikale – të komunikimit në mes të Asociacionit dhe ‘autoriteteve qendrore’. Përveç, mungesës së kontrollit përfundimtar të përmendur më lartë, nëse lexohet me kujdes të shtuar, Marrëveshja në asnjë rast nuk ndërton mekanizëm të raportit vertikal (bindjes) së Asociacionit ndaj institucioneve qendrore. Përkundrazi, e bën të qartë që një marrëdhënie e Asociacionit me institucionet qendrore mund të realizohet vetëm mbi baza vullnetare të ‘bashkëpunimit dhe informimit’ (Neni 8 thotë: ‘The Association/Community will work with the central authorities on the basis of mutual cooperation and information sharing’). Një format i tillë i ‘bashkëpunimit dhe informimit’ horizontal qartësisht e përjashton Asociacionin prej të obligimit që t’i ‘bindet’ institucioneve qendrore të Kosovës në parametrat e kërkuar me kushtetutën dhe ligjet e vendit, dhe përcakton një nivel paralel vertikal të pushtetit në Kosovë.
Ndalimi për t’ju nënshtruar institucioneve qendrore e bën autonominë e Asociacionit shumë herë më të fuqishme sesa ajo që komunat e bartin në versionin e zgjeruar. Ta shndërrosh Asociacionin në një entitet publik që horizontalisht e pozicionon vetën e saj përballë institucioneve qendrore jo vetëm që përbën shkelje kushtetuese, por edhe i humbet karakteristikat kushtetuese të Qeverisë dhe Kuvendit si mekanizma që ushtrojnë kompetenca universale, në kuptimin territorial, dhe supreme në kuptimin vertikal.
Së katërti, argumenti i Qeverisë së Kosovës që një model i tillë i Asociacionit është brenda kufijve të Nenit 28, 29, 31 dhe 32 të Ligjit për Vetëqeverisjen Lokale është plotësisht i pavërtetë. Në fakt, në kuptimin e Nenit 28, 29, 31 dhe 32 të Ligjit në fjalë, që të ishte brenda kornizave të Ligjit, një Asociacion i tillë do të mund të themelohej vetëm nga vet komunat, të ishte i hapur pa asnjë kushtëzim për cilëndo komunë që dëshiron të bëhet anëtare. Për më tepër, bashkëpunimi i komunave brenda Asociacionit, në kuptim të Ligjit për Vetëqeverisje Lokale, nuk mund të vendosej në një regjim juridik ku vendimet e organit vendimmarrës brenda tij të bëheshin të detyrueshme për anëtarët në masën e tillë që të dilte jashtë parametrave ‘të bashkëpunimit’ ndërmjet komunave, t’i nënshtrohej kontrollit të përditshëm të ligjshmërisë, të mos kishte kapacitet juridik për përfaqësimin e interesit të komunave pranë organeve qendrore, dhe t’i financonte nevojat vetëm nga buxhetet e komunave pjesëmarrëse. Asociacioni që derivon nga Marrëveshja në fjalë nuk ndjek asnjë nga linjat e mësipërme.
Së pesti, në kuptimin e Nenit 10 (1) të Kartës Evropiane për Vetëqeverisjen Lokale, bashkëpunimi lokal në nivelin e komunave bëhet vetëm për qëllimin e rritjes së efiqencës në projektet e përbashkëta dhe jo për ndonjë qëllim tjetër. Qëllimet e Marrëveshjes mbi Asociacionin dalin qartësisht jashtë kornizës së Kartës në fjalë.

IV. Sa i takon argumentit mbi njohjen e Kosovës nga Serbia përmes Marrëveshjes mbi Asociacionin:

Në të drejtën ndërkombëtare publike dhe praktikat e ndërtuara nga shtetet, njohja e shteteve natyrisht nuk mund të nënkuptohet. Kjo praktikë aplikohet edhe për njohjen e Kosovës nga ana e çfarëdo shteti duke përfshirë edhe Serbinë. Njohja e shteteve është akt i vullnetshëm që përfshinë qëllimin e shtetit që deklarata apo veprimi i tij të prodhoj efektin e kërkuar nga njohja. Pra, përkundër faktit të përfshirjes në bisedime të drejtpërdrejta, nënshkrimit të dokumenteve të përbashkëta, si dhe pjesëmarrjes në takime të përbashkëta, njohja është akt i cili rrjedh nga deklarata (ose rrjedh e fakteve/veprimeve pozitive) që shprehin drejtpërdrejt dhe qartësisht qëllimin për të dhënë njohjen. Në çdo rast, njohja nuk mund të supozohet ose të merret si e mirëqenë. Instituti i së Drejtës Ndërkombëtare në Francë dhe praktika gjyqësore nga Gjykata Ndërkombëtare e Drejtësisë, të ndjekur, shkronjë për shkronjë, nga Gjykata Evropiane për të Drejtat e Njeriut, Gjykata Evropiane e Drejtësisë e BE-së dhe shtetet individuale, vazhdojnë të konfirmojnë, njëlloj, përkufizimin e tillë. Një normë e tillë poashtu përkufizohet edhe në Konventën e Montevideos mbi të Drejtat dhe Detyrimet e Shteteve.
Në anën tjetër, edhe po qe se tentojmë të kualifikojmë veprimet e Serbisë përmes marrëveshjes për Asociacionit si të barazvlefshme me njohjen, e drejta ndërkombëtare publike përcakton që veprimet e tilla duhet doemos të konfirmojnë njohjen një ‘entiteti/ territori’ si shtet dhe duhet të shprehin qëllimin që ky i fundit të trajtohet si i tillë në të ardhmen. Marrëveshja e fundit, dhe çdo marrëveshje tjetër paraprake nuk mban një qëllim dhe vullnet të tillë të shprehur, përkundrazi. Në fakt, një pjesë e këtij përcaktimi nënkuptohet edhe sipas marrëveshjes mbi asteriksin. Kjo e fundit përcakton një formulë të tillë që (pra të neutralitetit ndaj shtetësisë), në terma të së drejtës ndërkombëtare publike, është shprehje e vullnetit të palëve pjesëmarrëse në bisedime (pra, Serbisë, Kosovës dhe BE-së) që veprimet dhe marrëveshjet e dala nga këto të fundit të mos mund të nënkuptojnë akte të njohjes së shtetit të Kosovës. Një gjë e tillë është e njohur nga Qeveria e Kosovës.

V. Sa i takon neutralitetit të skajshëm ndaj karakteristikave kushtetuese të Republikës:
Marrëveshja mbi Asociacionin është e shkruar me një gjuhë skajshmërisht neutrale ndaj shtetësisë dhe karakteristikave bazike kushtetuese të Republikës së Kosovës. Kur Qeveria e Kosovës, dhe Republika e Kosovës, hyjnë në një marrëdhënie ndërshtetërore ato i nënshtrohen karakteristikave kushtetuese të Republikës së Kosovës. Marrëveshja për Asociacionin jo vetëm që nuk njeh në asnjë premisë karakterin kushtetues të Kosovës, por edhe lë përshtypjen që është devijim ndaj parimeve kushtetuese të cilave ajo i duhet bindur. Në asnjë rast të vetëm Marrëveshja nuk i referohet ndonjë parimi apo institucioni kushtetues të Kosovës me një emërim eksplicit. Një fakt i tillë është tregues i neutralitetit ndaj regjimit të pavarur kushtetues së Kosovës që Marrëveshja reflekton, dhe që e sjell Qeverinë në situatë të një shkelje të rëndë kushtetuese kur ajo hyn në stipulime të tilla ndërkombëtare. Dy raste për ta dëshmuar këtë janë veçanërisht themelore për vlerësim:

1) Në vendosjen e funksioneve për Asociacionin, Marrëveshja përcakton një relacion të veçantë të Asociacionit me ‘autoritetet qendrore’ (‘central authorities) bazuar edhe në statusin e ‘veçantë’ (‘distinct character’) që e ai bartë. Një nominim i tillë jo vetëm që nuk është në linjë me referimin tek struktura kushtetues që ka Republika e Kosovës, por lë hapësirën që ‘autoritete qendrore’ për Asociacionin të konsiderohen edhe institucionet qendrore të Serbisë. Në Marrëveshje nuk ka asnjë sugjerim që ‘autoritete qendrore’ të mos jenë edhe institucionet qendrore të Serbisë. Jo që nuk ekziston një përcaktim i tillë, por Marrëveshja në pikën mbi buxhetin në mënyrë eksplicite e autorizon një mesazh të tillë. Është e papranueshme që karakterizimi juridik i Asociacionit të bëhet në një premisë neutrale ndaj formatit qeverisës që vendos kushtetuta, dhe gjeneralizimit të tërë sistemit qeverisës në ‘autoritete qendrore’. Ky neutralitet shkon në nivelin e vënies në pyetje të autoritetit që bartë sipas kushtetutës Qeveria dhe Kuvendi i Kosovës.

2) Marrëveshja në asnjë rast të vetëm nuk qartëson detyrimin e Asociacionit për t’ju nënshtruar qëllimeve sovrane të kushtetutës së Kosovës, duke e nënkuptuar që ai mund edhe të veproj institucionalisht me një neutralitet ndaj shtetësisë së Kosovës, dhe si rrjedhojë e kësaj, edhe ta kundërshtoj atë institucionalisht. Prandaj, është seriozisht kundërkushtetuese një Marrëveshje që në esencë nuk është e autorizuar nga kushtetuta, dhe që në të njëjtën kohë një marrëveshje e tillë nuk ofron në personalitetin e saj juridik lindshmëri juridike ndaj parimeve kushtetuese.
Për fund, GSJP konsideron që Marrëveshja mbi Asociacionin bie ndesh me parimet kushtetuese mbi karakterin multietnik të Kosovës dhe Kosovës si shtet të barabartë për të gjithë qytetarët e saj. Po aq, kjo marrëveshje cenon rënd raportin kushtetues në mes të organeve qendrore dhe lokale, si dhe kufizon skajshmërisht modelin e autonomisë së vetëqeverisjes së komunave serbe të Kosovës dhe rolin përfaqësues të tyre, në kuadër të një sistemi të integruar të qeverisjes në Kosovë.

Grupi për Studime Juridike dhe Politike

- Advertisement -

Memorandumi nuk do të ndikojë në negociatat?Holshtajn: Bullgaria t’i zgjidhë çështjet në mënyrë bilaterale

https://youtu.be/bpuDiX-k1bM Presioni i Bullgarisë përmes memorandumit deri te vendet anëtare të BE-së të ndikojë që interpretimet bullgare...

Ministri me premtime të njëjta, “Programi për ambient jetësor i mirë vetëm në letër”

https://youtu.be/2m6zRZ0jE5w Për ndotjen, shpëtimin e ambientit jetësor dhe ekologjinë e cila çdo ditë e më shumë është...

Konfirmohen dënimet me burg për “Tankun”, Jankullovska do të shkojë në burg, Gruevski mbetet në Budapest

https://youtu.be/1gIbSTVFia4 Refuzohen ankesat e tre të dënuarve për blerjen e Mercedesit luksoz prej 600 mijë eurove –...

“Stop Rusino” kërkon mbylljen e deponisë, Nuredini: Edhe për disa vite Rusino e hapur!

https://youtu.be/RCGqvEZnlp8 Deponia Rusino vazhdon të jetë e bllokuar  nga aktivistet e lëvizjes “Stop Rusino” Kërkojnë që kjo...
- Advertisement -

More Articles Like This

- Advertisement -